Sabrinas Haus

Y er hakikaten büyüleyici: Bozburun’un uzak bir köşesinde, ancak tekne ile ulaşılabilen nefis bir koy. Hemen dibinde bir sürü esrarengiz adacık. Deniz: Türkuaz renginde.

Sabrinas Haus, sadece bilenlerin (yani kitabımızdan şaşmayanların)gittiği, hayli mütevazı bir yerdi. Yakışıklı İstanbullu işadamı Mesut Gümüştaş, 4 yıl evvel burayı satın alarak yeniden “doğurdu”.

Stil adeta Maldivler… Uzakdoğu esintileriyle lüksün şahane bir birleşimi. Palmiyeli coşkun bir bahçe içinde 15 adet denize nazır ultra şık oda. Her biri başka bir özen ve yaratıcılıkla döşenmiş. Kiminde devasa bir yatak, kiminde kendine bir ait teras, kimi bahçe içinde kaybolmuş, kimi iki katlı ve hemen hemen hepsinde jakuzi… Bakmaya doyamayacağınız harikulade keyif cennetçikleri. Hele bir balayı odası var ki sırf orada kalabilmek için evlenmeye değer.

Yeme içme konusunda da iddialılar. Ege/Akdeniz yemeklerinden oluşan sıkı bir mönüleri var. (Hatırlatalım: Bu yıl yarım pansiyon bazında çalışıyorlar. Yani oda + kahvaltı + akşam yemeği)

Haftada bir, meşale (veya varsa mehtap) ışığında karşıki adada mangal geceleri yapıyorlar. Kahvaltıda Datça balından harnup pekmezine envai çeşit yerel ürün. Ekmekler kendi fırınlarından her sabah taptaze.

Bu kadarla kalsa yine iyi. Özel tasarlanmış bir ağaç evde masaj ve kişisel bakım servisi de var. Çok yer gördük bu kadar “havadar” bir masaj servisi hiçbir yerde yok.

Bar zaten iyiydi ama bu yıl alkollü alkolsüz kokteyllerde iyice uçmuş vaziyetteler. Fakat bizim gibi çay severlere de geniş bir mönü sunuyorlar. Sayamayacağım çeşitte bitki çayları, üstelik poşet değil.

Müzik gündüzleri “chilax” dedikleri sakin ve rahatlatıcı türden, akşamları caz ve bazen klasik..

Geçen sene de dediğim gibi: Şikayet edilecek tek şey fakir olmak.

(Yazan: Mutlu Tönbekici / Mart 2011)